Przebaczenie
Dodane przez Zbigniew Kowalski dnia 12.10.2011
Przebaczenie
Na przestrzeni swego życia człowiek bardzo często ulega zranieniom spowodowanym działaniem drugiego człowieka. Jeśli na przestrzeni czasu jest ich dużo, coraz trudniej sobie z nimi poradzić. O ile mniejsze zranienia mogą pod wpływem czasu zostać samoistnie wypalone, o tyle poważne zapadają w serce i stają się podkładem do gniewu, zaciętości i wreszcie do chęci odwetu. Może też tak być, iż małe i z pozoru nic nie znaczące zranienia zapadają w naszym sercu i chociaż z pozoru wszystko jest w porządku, to one tylko czekają w wybuchnąć z cała mocą. Wtedy szarpią człowiekiem, nie dają spokoju, wymiatają dobro z serca, aby zawładnąć człowiekiem, który nie może zaznać spokoju, nie może znaleźć sobie miejsca, by wreszcie dać upust nagromadzonej złości na innej osobie. Popadamy wtedy w nieprzebaczenie, które zamyka nas na Boga, drugiego człowieka i na siebie samego. Trzeba pamiętać, że brak miłosierdzia i przebaczenia oraz chęć odwetu niszczą każdego człowieka. Wtedy najczęściej mówimy: nigdy nie przebaczę, jeszcze mnie popamięta, ja się z nim rozliczę, ja ci pokażę. Nawet jeśli pod wpływem jakiegoś impulsu podamy rękę na zgodę temu, który nas skrzywdził, to jest tylko pusty, nic nie zmieniający naszej sytuacji gest. Co więc zrobić, aby poczuć prawdziwą ulgę, aby poczuć się prawdziwie wolnym i szczęśliwym?
Prawdziwie Przebaczyć
Prawdziwe przebaczenie dokonuje się w głębi serca i nie zależy od bliźniego, zależy natomiast od decyzji naszego serca. Przebaczenie jest osobistą decyzją odpuszczenie przewin naszym winowajcom i nie ma tu znaczenia czy zostanie ono przyjęte przez winowajcę. Przebaczenie jest początkiem pojednania, które jest dłuższym procesem gdyż wymaga wzajemnego pokonania emocjonalnych uprzedzeń, urazów, niechęci i braku życzliwości. Już sama gotowość przebaczenia prowadzi do uzdrowienia wewnętrznego, uzdrowienia z wielu dolegliwości psychosomatycznych, albo ich znacznego zmniejszenia nasilenia. Do dokonania aktu przebaczenia potrzebna jest bezinteresowna miłość, odpowiednia motywacja oraz pomoc łaski Bożej. Po ludzku taki mechanizm przebaczenia jest niemożliwy, ponieważ zawsze stawiamy jakieś warunki np.:
- przebaczę ci jeśli mnie przeprosisz
- przebaczę ci jeśli się zmienisz
- przebaczę ci jeśli naprawisz wyrządzoną mi krzywdę
- przebaczę ci jeśli staniesz się taki jaki powinieneś być,
a przecież nie o to chodzi. Jezus w swoich nauczeniach wielokrotnie wzywa nas do hojności serca wobec innych, zwłaszcza tych którzy wobec nas zawinili. Przebaczam ci bo nie zdawałeś sobie sprawy jak bardzo mnie skrzywdziłeś. To bolesna poczucie skrzywdzenia najlepiej jest najpierw wypowiedzieć w modlitwie przed Panem Bogiem, w postawie szczerości, prawdy i pokory, aby otworzyć się na Jego łaskę. Jeśli jest ci trudno, to przywołaj sobie przed oczy Jezusa, fałszywie oskarżonego, wyśmianego, odrzuconego, poniżonego, skazanego niewinnie na śmierć i postaraj się z Nim utożsamić. Tylko wtedy człowiek zaczyna doznawać ukojenia i jest w stanie przebaczyć w duchu modlitwy Jezusa Chrystusa: „ Ojcze przebacz im bo nie wiedzą co czynią” ( Łk. 23,34). Św. Piotr pytał Jezusa: „Panie ile razy mam przebaczyć jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy?. Jezus mu odrzekł: Nie mówię ci, że aż siedem razy, ale aż siedemdziesiąt siedem razy. „ (Mt.18,22) To znaczy, że mamy przebaczać nie wiele razy, ale nieustannie.
Należy pamiętać, że Boże przebaczenie uzależnione jest od naszego wzajemnego przebaczenia, co widać w modlitwie Ojcze nasz ……… „ i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.( (Mt. 6,2) W przypowieści o niegodziwym słudze czytamy „Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeśli każdy z was nie przebaczy z serca swojemu bratu” (Mt.8,23-25). W innym miejscu (Jk.2,13) czytamy „sąd nieubłagany dla tego, który nie czynił miłosierdzia”.
Często mówimy, że przebaczenie jest oznaką słabości, ale tak nie jest, ponieważ jest mocą miłości do bliźniego. Jezus nieustannie nas poucza, że zło należy zwyciężać dobrem: „Dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą, tym którzy was przeklinają, módlcie się za tych, którzy was oczerniają” (Łk. 6,20). Tak więc przebaczenie jest formą zwycięstwa dobra nad złem. Jeśli zaś sami poczujemy się winni za zło wyrządzane innym winniśmy zwrócić się do Boga i poprosić Go o przebaczenie: „Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, któż się ostoi? (Ps.130,3).
Potrzebne są nam 3 rodzaje przebaczenia:
- od Boga – konieczne do zbawienia i życia wiecznego
- przebaczenie okazane tym, którzy nas skrzywdzili, abyśmy uwolnili się od goryczy
- przebaczenie samym sobie, dla odsunięcia przeszłości i wkroczenia w nowe życie z Jezusem.
Nieprzebaczenie jest rodzajem nienawiści, a nienawiść grzechem ciężkim
Modlitwa przebaczenia:
Panie Jezu Chryste, proszę Cię, abym mógł z całego serca przebaczyć wszystkim, którzy mnie kiedykolwiek w życiu skrzywdzili. Pragnę być wolny od wszelkiej urazy i żalu do kogokolwiek. Amen.
11.10.2011