Nawrócenie a grzech
Dodane przez Zbigniew Kowalski dnia 12.04.2012
Nawrócenie a grzech
Zbigniew Kowalski
Gdy syn marnotrawny postanowił powrócić do ojca i uczynił to. Ojciec natychmiast zapomniał wszelki grzech, wybaczył mu i przywrócił synostwo (Łk 15,11-24). Tak samo czyni Bóg z każdym grzesznikiem, który sie nawraca. Wybacza, odpuszcza grzechy i przywraca synostwo. Cieszy się z powrotu syna do życia bo każdy kto wierzy w Boga nie umrze na wieki (J 11,25-26)
Dwa fragmenty Pisma Świętego brzmiące następująco: „Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone” (Dz 3,19) oraz „Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom” (Łk 24,46-47) opisują tą samą rzeczywistość. Mówią o wzajemnej relacji miedzy pojęciem grzechu a nawróceniem.
Nawrócenie i grzech to przeciwieństwa i przy pomocy tych pojęć można je wzajemnie wytłumaczyć. Brak nawrócenia to grzech, a grzech jest wtedy gdy człowiek nie jest nawrócony czyli taki, który nie wyrzekł się bożków tego świata i nie oddał się z miłości Bogu. Oto grzech. Ewangelizacja prowadzi do nawrócenia na odpuszczenie grzechów (Łk 24,47). Kto uwierzy i nawróci się ma odpuszczone grzechy (Dz 3,19; Mk 1,15; Mk 16,16; J 6,47) bo z miłości do Boga żałuje za to co uczynił. Ponadto nie chce już dalej czynić czegokolwiek co może zranić Boga i Jego miłość.
Syn odchodząc od Ojca aby oddawać się pożądliwością tego świata popełnia grzech, który sprowadza na niego śmierć życia Bożego czyli tego życia które jest warunkiem życia wiecznego w niebie. Kiedy syn porzuca grzech i powraca do Ojca to powraca również do życia (Łk 15,24.32)
Mława, 12.04.2012