|
|
| Grupa dzielenia |
GRUPY DZIELENIA - Budowanie jedności w naszych grupach dzielenia
Autor:Katarzyna Miłobędzka
Miłość Boża jest nam dana i zadana. Mamy ją przyjmować i dzielić się nią. Bóg daje swoją miłość, ale gdy mam serce nieczyste np. pełne pychy, to drugiemu człowiekowi przekażę miłość połączoną z pychą. Jeżeli jestem osobą zachłanną, wówczas bliźniemu dam również zachłanną, zawłaszczającą miłość. Jeżeli jest we mnie pożądliwość, to moja miłość będzie pożądliwa. Gdy więc moje serce nie jest czyste, zawsze dam drugiemu człowiekowi zepsutą, zniekształconą miłość. Dlatego spotykamy sami ze sobą, stajemy w prawdzie, poznajemy własne postawy wewnętrzne, żeby odkryć to wszystko co zniekształca Bożą miłość i żeby stopniowo pozbywać się tego. Pan zacznie nas oczyszczać. Jest to trudne, bo tkwi w nas głęboko ukryty lęk przed poznaniem prawdy o sobie. Lęk jest główną przeszkodą w stawaniu w prawdzie, w wejrzeniu w siebie, w akceptacji siebie i innych. Uciekając od prawdy o sobie, żyjemy w kłamstwie, udając, że jestem kim innym, przybieram różne postawy i maski. Żyjąc w zakłamaniu nie mogę spotkać się z Panem Bogiem na modlitwie, ani z drugim człowiekiem, ponieważ spotkać się można jedynie w prawdzie. Co z tego wynika? Jakiś niedosyt, poczucie braku, frustracja, gdyż nie otrzymujemy tego co chcemy, ponieważ nie stanęliśmy w prawdzie. Prawda o sobie jest więc kluczem do tego, aby Bożą miłość móc przekazywać innym ludziom. Inaczej brniemy w mity i w święte, piękne i bardzo pobożne złudzenia. Bóg dając nam swoją miłość zaprasza nas do udziału w rozdawaniu tej miłości. Dlatego bądźmy odpowiedzialni przed Bogiem za stawanie w prawdzie, za poznawanie siebie i za otwieranie w ten sposób Panu Bogu możliwości by posłużył się nami tak jak On chce. Chodzi o to, żebyśmy nie kradli Bożej miłości, nie zawłaszczali jej i dlatego mamy stawać w prawdzie, aby mieć czyste serca.
Potrzebna jest również akceptacja siebie takiego, jakim jestem również z moim grzechem. Akceptacja siebie ma dużo wspólnego z pokorą, która nie jest niską samooceną. Brak akceptacji siebie jest mówieniem Panu Bogu „ NIE”. Negując siebie uciekam od tego, co jest we mnie dobre i co powinnam rozwijać. Do zaakceptowania siebie potrzebna jest moja praca nad sobą, ale też chrześcijańska, braterska miłująca wspólnota. Trzeba wiec drugiego człowieka przyjąć w grupie takiego jakim on jest, nawet jeżeli on mam się z różnych względów nie podoba, co więcej musimy przyjąć siebie z naszymi brakami, wadami. Na tym polega akceptacja. Jest ona ważna, ponieważ od niej zaczyna się proces oczyszczania, uzdrowienia, wzrostu. Bez tego będziemy żyć w iluzji i fałszu. Dlatego Pan Bóg stawia nas razem we wspólnocie, byśmy uczyli się przed sobą nie udawać. Po to mamy grupki dzielenia, aby móc powiedzieć prawdę ( także nieco mniej piękną i trochę gorzej świadczącą o nas ), aby dostrzec, ze nie jesteśmy święci. Chodzi o to, by odkrywać przed sobą i innymi te strony, które do tej pory skrzętnie ukrywaliśmy. Grupa dzielenia powinna być miejscem w którym uczymy się stopniowo zdejmować maski, pozbywać się różnego rodzaju fałszerstw, coraz pełniej zaczynamy żyć w prawdzie. Nie udawajmy przed sobą lepszych niż jesteśmy. Kłamstwo jest początkiem wielkiego zła. Miłość jaką mamy się dzielić między sobą, zależy od tego, jacy jesteśmy, albo od tego czy stajemy w prawdzie. Nie skupianie się na sobie otwiera człowiekowi drogę do dobrych czynów, czyli do rozdawania Bożej Miłości. Nie jest tak bardzo istotne, co robimy, ale z jaką miłością i w jakiej intencji , dla siebie, czy dla dobra drugiego człowieka? Ucząc się w grupie braterskiej miłości – byśmy żyli w prawdzie, pamiętając o tych zdolnościach, darach, talentach, które Pan w nas złożył. Ważne jest abyśmy umieli sobie wskazać co w nas jest dobrem, które można wnieść przez grupę do wspólnoty. Abyśmy się wspierali, wzajemnie zachęcali do dobrego działania. Miłość wymaga codziennej troski i pielęgnacji. Bez wysiłku pleni się tylko zło. Prośmy Pana, abyśmy umieli odkryć w sobie to co jest w nas dobre i rozeznać sposób, w jaki mamy tego używać, tak byśmy nie żyli w negacji, zaprzeczeniu własnym wartościom, byśmy pozwolili Panu Bogu działać przez nas tak jak On tego chce. W miłości Bożej budujmy jedność. Pan Jezus modlił się, by wszyscy stanowili jedno ( J. 17, 20-23 ). Jedność jest łaską, módlmy się o jedność. Dążenie do jedności z Bogiem pomaga w budowaniu jedności z drugim człowiekiem. Zobaczmy, że we wspólnocie, w grupkach dzielenia jest nam dana łaska większego zbliżenia niż w innych środowiskach. Dlaczego? Dlatego, ze Jezus jest tym, który najpełniej nas jednoczy. Daje nam poczucie bezpieczeństwa, że możemy powiedzieć takie rzeczy, których normalnie byśmy nie ujawnili. Czujemy się kochani, łączy nas wspólny cel. To Jezus nas jednoczy. On pragnie abyśmy byli zjednoczeni Jego miłością w Duchu Świętym. Abym potrafiła przygarnąć innych muszę uświadomić sobie, że jestem przygarnięta przez Boga. W liście do Efezjan 4, 29-32 jesteśmy ostrzegani, abyśmy nie używali mowy szkodliwej, przez co niszczymy ludzi, burzymy relacje, psujemy wspólnoty. Jezus porównuje złe słowa do zabójstwa ( por. Mt. 5,21-22 ). „ Wiedzcie bracia moi umiłowani: każdy człowiek winien być chętny do słuchania, nieskory do gniewu” ( Jk. 1.19 ). Człowiek ma dwoje uszu a jeden język, aby więcej słuchał niż mówił. Nie zagłuszajmy innych i Boga. Wsłuchajmy się w drugiego człowieka. Postawa słuchania życzliwego, akceptującego, uważnego, sprzyja budowaniu jedności, pomaga we wzajemnym zaufaniu i zbliżeniu. Sztuka słuchania jest jedną z ważniejszych umiejętności w relacjach międzyludzkich. Niech nasza komunikacja polega na dzieleniu się najgłębszym doświadczeniem osobistym. Przykładem mogą być autentyczne świadectwa. Nie bójmy się osobistego dzielenia, bo nie mówiąc otwarcie wiele tracimy. Kontakty z innymi stają się wtedy powierzchowne, pozorne, nie dają zadowolenia. Bez otwartości trudno jest tworzyć z kimś bliski związek. Relacje osobowe pogłębiają się w miarę wzrostu we wzajemnej szczerości, otwartości.
Istotne elementy grupy dzielenia: w grupie wypowiada się każdy uczestnik. Możliwość samodzielnego wypowiadania się rodzi poczucie autentyczności, ta zaś zapewnia poczucie własnej autonomii i tożsamości ( co jest potrzebne człowiekowi do rozwoju ) i rodzi poczucie bezpieczeństwa.
Zasady dzielenia: 1. W czasie spotkania dzielimy się, czyli wypowiadamy swoje osobiste przeżycia, a nie ogólne stwierdzenia. Każdy człowiek przeżywa daną sytuację inaczej niż pozostali. Na przeżycia te składają się uczucia, skojarzenia, wspomnienia, postanowienia, konflikty itd.
2. Wypowiadaj się w pierwszej osobie liczby pojedynczej. Jest to podjęcie odpowiedzialności za wypowiedziane słowa. Używanie MY , POWINNO się jest ucieczką od odpowiedzialności i staje się bardziej pouczeniem, a nie dzieleniem się. Jesteśmy ekspertami tylko we własnych doświadczeniach, nikt nie przemawia w imieniu grupy, mówimy o sobie i swoich przeżyciach.
3. Nie zachęcaj do dyskusji.
4. Nie wygłaszaj kazań. Staramy się tworzyć atmosferę miłości i akceptacji, wtedy gdy dzielimy się własnymi przeżyciami i z miłością słuchamy innych.
5. Nie śpiesz się. Każdy ma prawo do wypowiedzi i własnej opinii oraz prawo do milczenia. Nie można przerywać wypowiedzi, ani zmuszać do niej. Każdy ma swój czas, także na chwilę milczenia i wyraźnie daje znak kiedy skończył wypowiedź.
6. Nie osądzaj, nie moralizuj, nie używamy słów „ musisz”, „ powinieneś”. Nie potępiajmy, nawet w myślach osób ani uczuć. Wypowiedź innej osoby nie jest „dobra” ani „zła”, jest po prostu jej przeżyciem.
7. Nie chwal, nie zadawaj dociekliwych pytań. Jeżeli zadajesz pytanie, niech będzie ono wyrazem Twojego zaangażowania, zainteresowania się.
8. Nie potwierdzaj niczego, ani nie udzielaj rad, nie sprzeczajmy się.
9. Nie przerywaj milczenia, człowiek dzielący się swym przeżyciem powinien mieć wiele czasu na zastanowienie.
10. to co mówisz powinno być prawdziwe i według ciebie ważne. Pamiętaj to Bóg mówi przez nas i to On wzbudza w nas myśli.
11. Pamiętaj, że stopień szczerości w początkowej fazie istnienia grupy jest w pewnym stopniu ograniczony. Jest to normalne zjawisko w rozwoju grupy. Po pewnym czasie osoby coraz bardziej się otwierają. Pamiętaj, że tak jak tobie, tak i innym też nie jest łatwo powiedzieć wszystko.
Zasady spotkania w grupkach: 1. Spotykamy się w małych grupkach wspólnoty odnowy w Duchu Świętym. Grupka jest małym Kościołem. Gromadzi nas Słowo Boże. Spotykamy się w imię Jezusa Chrystusa, aby wzrastać w wierze, nadziei i miłości.
2. Jest grupka formacyjna, w której przez dzielenia się doświadczeniem wiary, przeżyciami i przemyśleniami chcemy osiągnąć dojrzałość duchową, psychiczną, poddając wszystko Bożej Łasce przez modlitwę.
3. Spotykamy się pod przewodnictwem animatora posłanego przez wspólnotę. Animator prowadzi spotkanie. On powinien także pomagać każdemu członkowi grupy wzrastać w osobistym związku z Bogiem i z innymi członkami wspólnoty, a także tworzyć w grupie radosną i pełną dynamizmu atmosferę.
4. Stały czas i miejsce spotkań.
5. Wspólna modlitwa do Ducha Świętego, powierzenie czasu, osób i tematu spotkania. Rozpoczynamy modlitwą uwielbienia, później przechodzimy w modlitwę prośby, prosząc Jezusa, by otworzył nasze serca na Jego słowo, na siebie nawzajem, by usunął wszystkie przeszkody między nami.
6. Odczytanie tekstu z czwartkowego spotkania. Jedna osoba czyta głośno tekst. Po chwili ciszy ten sam tekst czyta inna osoba. Czytanie tego samego tekstu przez dwie różne osoby sprawia, że treść bardziej zapada w naszą pamięć i świadomość.
7. Ciche czytanie tekstu.
8. Dzielenie się.
Po chwili ciszy przystępujemy do dzielenia się Słowem Bożym. Dzieląc się odpowiadamy jednocześnie na pytanie: „ Jakie słowa mnie uderzyły? Jaki związek mają one z moim życiem? Do czego na ich podstawie wzywa mnie Bóg? Jak odpowiadam na Jego wezwanie?
9. Modlitwa dziękczynna. Dziękujemy wspólnie Jezusowi za to, że przemówił do nas. Ważne jest aby dziękować konkretnie.
Dzielenie się nie jest występem aktorskim. Spróbuj dopuścić do głosu również Pana Boga. Przede wszystkim postaraj się usłyszeć co mówi do ciebie słowo z Pisma Świętego. Usłyszeć to dzisiaj może znaczyć: wychwycić, jakie są wewnętrzne echa tego słowa. Co budzi w tobie gdy je czytasz?, zachwyt, znudzenie, radość, niedowierzanie, wątpliwości, wdzięczność, niezrozumienie.
Autor listu do Hebrajczyków pisze: troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i dobrych uczynków. ( Hbr 10,24) Pan Bóg powołuje nas do wspólnoty nie tylko z sobą, ale również z naszymi braćmi i siostrami, których nazywa Swoimi dziećmi. Jesteśmy członkami jednego mistycznego Ciała Chrystusowego, trzeba więc byśmy mieli swój udział w życiu duchowym innych osób. Właśnie bycie w grupie dzielenia pomaga wzrastać w życiu duchowym. Otwarci na Ducha Świętego możemy zobaczyć i usłyszeć, co Bóg chce mi powiedzieć ustami mojego brata czy siostry i tu mogę zobaczyć oczami Chrystusa drugiego człowieka. Nie bez powodu Pan przyprowadził ciebie czy mnie do grupki dzielenia. Moja wiara, nadzieja, n miłość to nie tylko sprawa moja osobista, ale również sprawa społeczna. Nie mogę zamykać się w sobie z tym co otrzymałam od Jezusa, muszę się dzielić z innymi. Wspólne bycie w grupie dzielenia jest wzajemnym darem. A jeżeli tak, to powinniśmy otworzyć nasze serce, które często jest zamknięte. A więc muszę się przemóc, musze pozwolić by moje serce było zawsze otwarte, by o każdej porze można było wejść i znaleźć pocieszenie i ukojenie. Człowiek o otwartym sercu podzieli się wszystkim, swoim doświadczeniem grzechu i wychodzenia z niego, swoim zmaganiem, prawdą. Wspólne bycie w grupie jest darem, bo jest dzieleniem się swoim najgłębszym, najbardziej osobistym przeżyciem. Jest to w pewnym sensie wpuszczanie innych do swego wnętrza, aby jakaś część tego, co jest moje stała się dostępna dla braci i sióstr.
|
|
|
 |
| Logowanie |
Zapomniane hasło? Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
|
|
