|
|
| Po co Kościół? 4 zadania: martyria... |
Takie pytanie często się pojawia. W czasie jednych z ewangelizacji młody człowiek powiedział mi: „Wierze w Chrystusa ale nie wierzę w Kościół”. Jak się okazało kojarzył Kościół z duchowieństwem i posługą wobec nich. Zdziwił się gdy mu powiedziałem, że właśnie teraz w momencie głoszenia Ewangelii Kościół w osobach świeckich ewangelizatorów przyszedł do niego aby uwierzył w Chrystusa, który przecież ten Kościół założył. Chrystus posłał Kościół aby ten młody człowiek w tej wierze wytrwał, tak jak latorośl, która trwa w krzewie winnym i dzięki temu żyje (por. J 15,5).
Dlatego też Kościół jest głównie po to aby wydać i podtrzymać życie Boże. Pierwsze zadanie to czynienie miłości dla Jezusa czyli «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16,15-16) a drugie to czynienie wszystkiego ze względu na Jezusa czyli czyny miłosierdzia. To drugie można streścić słowami „Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia. (Dz 2,42-47).
Pierwsze zadanie to głoszenie Dobrej Nowiny, pozyskiwanie nowych wyznawców, przekazywanie wiary a to drugie trwanie w wierze, rozwój miłości i czyny miłosierdzia.
Pojawia się pytanie: jak żonaci i dzieciaci Apostołowie mogli porzucić swe żony i rodziny i pójść na krańce świata. Jak mogli zrealizować 2 powołania tj. do małżeństwa i do apostolstwa? Co ze sprawami bytowymi? Czy nie powinni być celibatariuszami? Kto przyjął w ich rodzinach zadanie utrzymania ich? Odpowiedź jest jedna: przejęła ich Wspólnota Kościoła. Tak więc zadaniem Kościoła nie jest jedynie ewangelizacja ale przyjecie odpowiedzialności za sprawy bytowe ewangelizatorów oraz za najsłabszych członków Kościoła. Dlatego od początku współistniały te dwie sprawy: czyn miłości przez głoszenie Słowa i czyny miłosierdzia przez działalność charytatywną. Z greckiego karisma (charisma – łaska, dar) – dar należy rozumieć w dwóch znaczeniach: darów Ducha Świętego dawanych człowiekowi przez Boga oraz dawania dóbr materialnych i posługi wobec ciała „przez człowieka i wobec człowieka”. Podczas gdy to pierwsze zrozumienie oznacza obdarowywanie łaskami duchowymi to drugie oznacza obdarowanie materialne. Jest to logicznie spójne ponieważ zarówno czyn miłości przez głoszenie czy też czyn miłości przez miłosierdzie wobec bliźniego (w tym samego siebie) dokonuje się przez wzajemne oddanie. To dwie najważniejsze cechy miłości: oddanie się i czyn w imię tej miłości (por. Ćwiczenia Duchowne, Kontemplacja o uzyskanie miłości ,św. Ignacy Loyola). Dlatego od razu na początku Kościoła wydawało się że te dwie sfery musza być oddzielone i kierowane przez swego rodzaju specjalistów.
Wówczas, gdy liczba uczniów wzrastała, zaczęli helleniści szemrać przeciwko Hebrajczykom, że przy codziennym rozdawaniu jałmużny zaniedbywano ich wdowy. «Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbywali słowo Boże, a obsługiwali stoły» - powiedziało Dwunastu, zwoławszy wszystkich uczniów. «Upatrzcież zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości! Im zlecimy to zadanie. My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze słowa». Spodobały się te słowa wszystkim zebranym i wybrali Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, Filipa, Prochora, Nikanora, Tymona, Parmenasa i Mikołaja, prozelitę z Antiochii. Przedstawili ich Apostołom, którzy modląc się włożyli na nich ręce. A słowo Boże rozszerzało się, wzrastała też bardzo liczba uczniów w Jerozolimie, a nawet bardzo wielu kapłanów przyjmowało wiarę.(Dz 6,1-7)
W tej sytuacji część chrześcijan zajęło się ewangelizacją i liturgią a inni sprawami materialnymi i bytowymi Wspólnoty. W ten sposób Apostołowie (nie koniecznie tylko Dwunastu lecz szersze grono posłanych) mogli spokojnie zająć się najważniejszym zadaniem Kościoła czyli ewangelizacją.
Dlatego też we współczesnej teologii i w praktyce życia kościelnego przyjęły się 4 zadania:
1.Martyria – głoszenie słowa
2.Liturgija – posługa sakramentalna i liturgiczna
3.Koinonia – kierowanie, prowadzenie, organizowanie i zajmowanie się Wspólnotą
4.Charisma – dzieła miłosierdzia wobec ubogich, utrzymanie materialne Wspólnoty
Zbyt dosłowne odczytanie Dz 6,1-6 spowodowało, że od IV wieku do II Soboru Watykańskiego zadanie to spełniało duchowieństwo a od Soboru część obowiązków i uprawnień została przesunięte w ręce osób świeckich. Dowodem biblijnym ewangelizacji przez świeckich jest postać św. Pawła uznawanego za najskuteczniejszego ewangelizatora mimo, że w rzeczywistości nie był jednym z Dwunastu. On również szkolił świeckich ewangelizatorów np. Tytusa, Apollosa, Tymoteusza. Dwaj diakoni Szczepan i Filip okazali się również świetnymi ewangelizatorami (por. Dz 8).
Po co Kościół? Głosić Miłość i czynić miłość bo Bóg jest Miłością. On potrzebuje każdego z nas aby głosić Miłość i czynić Miłość. Dlatego ustanowił Kościół. On nie ustanowił Kościół dla duchowieństwa lecz duchowieństwo dla Kościoła aby głosiło naukę, kierowalno Kościołem, sprawowało sakramenty, prowadziło czynności modlitewno-liturgiczne (zob. Dz 2,42) tak aby ten młody człowiek zobaczył, że jest częścią Kościoła. Chrystus chce od niego, ode mnie i od ciebie abyś zobaczył, że jesteś wezwany przez Kościół, powołany i posłany do świata abyś świadczył o Chrystusie i Kościele.
Mława, 17.01.2012
|
|
|
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
|
|
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.
Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.
Brak ocen.
|
|
 |
| Logowanie |
Zapomniane hasło? Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
|
|
